இப்படிக்கு இளங்கோ

"ஏய்... ரோஸ்.. ரோஸ்.. ச்ச்ச்ச்சு.... " என்றால் எங்கிருந்தாலும் ஓடி வரும். வளர்த்தது பக்கத்து வீட்டு ஆயாதான் என்றாலும் எங்கள் வீட்டுக்கு வெளியில் போட்டிருக்கும் சாக்கில்தான் எப்போதும் படுத்திருக்கும். "யார் ஊட்டுச் சோத்த தின்னுட்டு.. யார் ஊட்ல படுத்திருக்க ..... ? " எனக் கேட்டவாறே அந்த ஆயா எங்கள் வீட்டுக்கு வரும் போதெல்லாம், கிழவியை திரும்பி பார்த்துவிட்டு திரும்பவும் தலையை சாக்கில் சாய்த்துக் கொள்ளும். வெள்ளை கலரில், அங்கங்கே பழுப்பு நிறத்தில் ஒல்லியாக இருக்கும். குரைப்பதை தவிர, யாரையும் கடித்ததில்லை. யாராவது வீட்டுக்கு வந்தால் வாசலிலேயே நின்று விடுவார்கள். "ஏங்க, இந்த நாயி கடிக்குமா? " எனக் கேட்பார்கள். " ஒன்னும் பண்ணாது.. வாங்க.. " என்று சொன்னாலும் பயந்து கொண்டேதான் வருவார்கள். ஒரு காவல் ஆள் போலவே இருந்தது ரோஸ். ஆண் நாய்க்கு எதற்கு, "ரோஸ்" அப்படின்னு பேரு வெச்சிங்க என்று அந்த ஆயாவிடம் கேட்டால் "அதெங்க.. நானா வெச்சேன்... பேரனுக வெச்சாங்க.... அப்படியே கூப்பிட ஆரம்பிச்சுட்டேன்.. " என்றது. ரொம்ப சாதுவாக இருக்கும். எந்நேரமும் எங...

'சாதிகள் இல்லை பாப்பா' 'உதவி செய்' 'பகுத்துண்டு வாழ்' என்று பள்ளியில்.. 'அந்த ப்ரெண்டு என்ன சாதி' 'ரப்பர் பென்சில யாருக்கும் குடுக்காத' 'டிபன் பாக்ஸ்ல இருக்குறத நீ மட்டும் சாப்பிடு' என்று வீட்டில்.. பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியது குழந்தைகளுக்கா இல்லை பெரியவர்களுக்கா?.

குடும்பப் பெயர்களை எண்களோடும் சிறப்பு எழுத்துக்களோடும் சேர்த்து வளைத்து எழுதியதில் ஒவ்வொரு முறையும் கடவுச் சொல் பஞ்சம் அடைந்தது. கடவுச் சொல்லை மாற்றச் சொன்ன இணையத் தளத்தில் புதியதொரு சொல்லை இட்டேன். அது என் பழைய காதலியின் பெயரென சொல்லிவிட்டுப் போகிறான் நண்பனொருவன். அது வெறும் கடவுச் சொல் என எப்படி அவனுக்குப் புரியவைப்பது ?. படம் : இணையத்திலிருந்து.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் உப பாண்டவம் நாவலைப் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதில் ஒரு கதையைச் சொல்லியிருக்கிறார். அந்தக் கதை நாம் ஏற்கனவே கேட்ட கதைதான். அந்தக் கதை இதோ மீண்டும். கொடும் பஞ்சம் சூழ்ந்த முன்னொரு காலத்தில், ஒருவன் தன் மனைவி மகன் மருமகளோடு ஒரு ஊரில் வசித்து வந்தான். பஞ்சத்தால் எதுவும் கிடைக்காத ஒரு நாளன்று வெளியே சென்ற அவன் கொஞ்சம் சோள தானியத்தோடு தன் வீட்டுக்கு வருகிறான். அவன் மனைவி அதை அரைத்து மாவாக்கி கஞ்சி சமைக்கிறாள். சமைத்த பின்னர் அதை அருந்தும்பொழுது ஒரு துறவி பசியால் அவன் வீட்டுக்கு வருகிறார். துறவியின் பசியை அறிந்த அவன் தனக்கான உணவின் பங்கை அவருக்கு கொடுக்க, அதைத் துறவி அருந்துகிறார். மீண்டும் அவர் பசியடங்காமல் இருக்க, மனைவி மகன் மற்றும் மருமகள் ஆகியோரும் தங்கள் பங்கை அந்த துறவிக்கு அளிக்க பசியடங்கிய அவர் அந்த இடத்தை விட்டுப் போகிறார். இவர்களின் செயலால் மனம் மகிழ்ந்த தேவதை ஒன்று இனி அவர்கள் எப்போதும் செல்வத்தில் திளைப்பார்கள் என வரம் தந்து விட்டுச் செல்கிறது. அப்பொழுது அங்கே வந்த நரி ஒன்று, சோளம் அரைத்த இடத்தில் படுத்துப் புரள அதன் உடல் பாதி தங்கமாக மாறிவிடுகிறது. எ...

ஆதியில் தண் பசுமையும் குளிர் காற்றும் பட்சிகளின் வாழ்வும் பகலவனின் ஒளி புகாத கானகத்தினுள் ஒரு வேம்பினடியில் மடித்து வைத்த பாதங்களோடு அமர்ந்து சாந்தம் கொண்டிருந்தேன். கொடும் கரம் கொண்டு பசுமையழித்து கரும் நிறம் கொண்ட சாலைகள் போட்டு என்னை ஒரு நாற் சுவருக்குள் அடைத்தது ஒரு கூட்டம். தூக்கிய காலும் வெறித்த பார்வையுமாய் மாறிப்போன எனக்கு தினந்தோறும் பூசைகள் பலிகல்லில் வடிக்கப்பட்ட குருதி தெளிக்கப்பட்ட பன்னீர், வாடிய மாலைகள் என எதுவும் பிரியமில்லை. அறிந்துகொள்ளுங்கள் மக்களே நான் இன்னும் சாந்தம் கொள்ளவில்லை எனக்கு ஒரு கானகம் வேண்டும். படங்கள் : இணையத்திலிருந்து.

இரவு மீதமான இரண்டு இட்லிகளை, காலையில் வந்து பசிக்கு கேட்கும் பிச்சைக்காரனுக்குப் போடாமல், சாக்கடையிலோ அல்லது குப்பையிலோ கொண்டுபோய்க் கொட்டும் செயலுக்கு நிகரானது வீணாகும் உணவு தானியங்களை வறுமையால் வாடுவோருக்கு அளிக்காமல் வீணாக்குவது. சரி அந்த தானியங்களை என்ன அவர்கள் காசிலா வாங்கினார்கள். ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் அடித்தால் வரி, தலை வலிக்கு மாத்திரை வாங்கினால் வரி, சோப்பு வாங்கினால் வரி என எல்லாவற்றிலும் வரியை வாங்குகிறார்கள். அப்புறம் அதுவும் பத்தவில்லை என்று, எங்கள் மக்களைக் காண்பித்து 'எங்களுக்கு கடன் கொடுங்கள்' என்று உலக வங்கிகளிடமும் வாங்கி விடுகிறார்கள். ஆக இந்த பணத்தை வைத்து அவர்கள் எங்கள் விவாசாயிகளிடம் தானியங்களை பெரிய கொள்முதல் பண்ணி வாங்கி விடுகிறார்கள். (இதில் எத்தனை பேர் ஊழல் செய்கிறார்களோ). வாங்கிய தானியங்களை வைத்து பாதுகாக்க போதுமான கிடங்குகள் இல்லை என்று சொல்லுகிறார்கள். ஒரு அமைச்சர் வருகிறார் என்றால் ஒரு வாரத்தில் இடம் பிடித்து, பெரும் மேடை அமைத்து, புதிய சாலை போட்டு, தோரணம் கட்டி அவரை வரவேற்க முடிகிற இவர்களால் ஒரு கிடங்கை அமைக்க முடியவில்லை என்பது எப்படி இருக்கிறது?...

ராகுல சாங்கிருத்தியாயன் அவர்கள் எழுதி, அதைத் தமிழில் கண. முத்தையா அவர்கள் மொழிபெயர்த்த 'வால்காவிலிருந்து கங்கை வரை' புத்தகத்தின் நான் படித்த பதிப்பு இருபத்தி எட்டாம் பதிப்பு. மனித வரலாற்றை சிறு சிறு கதைகள் மூலம் அற்புதமாக விவரிக்கும் நூல். கி.மு. வில் ஆரம்பித்து இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட காலம் வரை நம்மைக் கைபிடித்து அழைத்துச் செல்கிறது இந்தப் புத்தகம். அதிலும் எனக்கு ஒரு மிகப் பெரிய ஆச்சரியம், ஆதி காலத்தில் மனிதக் குழுவுக்கு தலைவியாக பெண்தான் இருந்திருக்கிறாள் என்பது. தாயின் வழிகாட்டலில்தான் ஒரு குழுவே பினனால் நடந்து போயிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பெண்களின் நிலைமை ஒடுக்கப்பட்டு, கணவன் இறந்தால் உடன்கட்டை ஏறும் பிற்காலப் பழக்கமும் வந்து போகிறது நாவலில். கல்லால் செய்யப்பட்ட ஆயுதங்கள் மறைந்து, இரும்பாலும் செம்பாலும் செய்யப்பட்ட கருவிகள், புதிய வகைத் துணிகள் எனப் பல பொருட்கள் தோன்றிய கால கட்டங்களை நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்கிறது புத்தகம். எந்தச் சமரசமும் செய்து கொள்ளாமல் எல்லாவற்றையும் அலசிப் பார்த்துள்ளார் ராகுல்ஜி. நமது வேதங்கள், உணவுப் பழக்க வழக்கம் (முக்கியமாக மாட்டு இறைச்சி), ஆதி கால...

இரண்டு குழந்தைகள் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றன . ஆனால் வேறு வேறு வீடுகள் . வேறு வேறு சூழ்நிலைகள் . ஒரு குழந்தைக்கு அரசுப் பள்ளி . இன்னொரு குழந்தைக்கு தனியார் பள்ளி . தனியார் பள்ளிகளில் படிக்கும் எல்லாக் குழந்தைகளும் பிரகாசிப்பதில்லை . ஆனாலும் அரசுப் பள்ளிகளுடன் ஒப்பிடும் போது நிறைய வேறுபாடுகள் . கல்வியின் தரம் , ஆசிரியர்களின் கடமை என நிறைய . அதையெல்லாம் தாண்டி அரசுப் பள்ளிகளில் படித்தாலும் ஒரு சில மாணவர்கள் நன்றாகவே படிக்கிறார்கள் . மாநில அளவில் மதிப்பெண்களை அள்ளுகிறார்கள் . ஆனால் பல மாணவர்களின் நிலைமை கேள்விக்குறி தான் . தொடக்கக் கல்வியிலேயே சரியான வழிகாட்டுதல்கள் இல்லை . நான் மற்றும் எனது நண்பர்கள் எல்லாரும் அரசுப் பள்ளியில்தான் படித்தோம் . எப்படியோ முட்டி மோதி மேலே வந்து விட்டோம் . ஆனால் படிப்பை பாதியிலேயே விட்ட என் சக தோழர்கள் இப்பொழுது அதை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் . பெயில் ஆனால் , பள்ளி பிடிக்கவில்லை , வேலைக்கு போகச் சொல்கிறார்கள் எனப் பலர் பாதியில் படிப்பை நிறுத்தி விட்டார்கள் . இதற்கு...

வறுமை கொடிது என்று பாடுகிறார் அவ்வைப் பாட்டி. அதனினும் கொடிது இளமையில் வறுமை என்கிறார் மீண்டும். ஒரு நல்ல அப்பா, அம்மாவாக பல பேர் தன் பிள்ளைகளுக்கு எந்தக் கவலையும் இருக்கக் கூடாது எனத்தான் நினைப்பார்கள். தான் பட்ட துயரங்கள் தன் பிள்ளைகள் படக் கூடாது என எண்ணுவார்கள். சினிமா பாரடைசோ, பதேர் பாஞ்சாலி போன்ற படங்களில் வரும் பெற்றோர்கள் எல்லாரும் அதையே படத்தில் பிரதிபலிப்பார்கள். அந்தப் படங்களிலும் சிறு வயது வாழ்க்கையை அழகாக காட்டி இருப்பார்கள். 'தி பைசைக்கிள் தீப்' படம் அப்படிப்பட்ட ஒரு அப்பாவுக்கும், மகனுக்கும் இடையில் நடக்கும் கொஞ்ச நாள் வாழ்க்கையை நாம் பார்க்க முடியும். வேலை இல்லாத அந்தோனியோ ரிச்சி, வேலை தேடிக் கொண்டு இருக்கிறான். அவனுக்கு இரண்டு குழந்தைகள். பல பேர் ஓரிடத்தில் வேலைக்கு காத்திருக்க, ஒரு அதிகாரி அந்தோனியோ பேரைக் கூப்பிட்டு 'போஸ்டர் ஒட்டும் வேலை இருக்கிறது. அதற்கு சைக்கிள் வேண்டும்' என்கிறார். ஆனால் அவனோ 'என்னிடம் சைக்கிள் இல்லை' என்கிறான். 'அப்படியானால் அந்த வேலை உனக்கு கிடைக்காது' என்கிறார் அதிகாரி. சுற்றி இருப்பவர்கள் 'என்னிடம் சைக்கி...

கடந்த ஒன்றிரண்டு மாதங்களாகத் தான் தீராநதி இதழைப் படித்து வருகிறேன். இந்த மாத இதழில் இரண்டு சிறுகதைகள் வெளியாகி உள்ளன. ஒன்று எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் - குதிரைகள் பேச மறுக்கின்றன கதையும், மற்றொன்று மு.சிவலிங்கம் அவர்களின் - ஒப்பாரி கோச்சி சிறுகதை. இரண்டு கதைகளும் மிக அற்புதமாக வாழ்கையின் போக்கை விவரிக்கின்றன. 'குதிரைகள் பேச மறுக்கின்றன' கதையில், தன் மகன் வீட்டுக்குச் செல்லும் பெரியவர், அந்த வீட்டில் வளரும் நாயை வாக்கிங் அழைத்துப் போகிறார். திரும்பி வரும்பொழுது நாய்க்குப் பதிலாக குதிரையைக் கூட்டி வருகிறார். மகன் கேட்டதற்கு 'அந்த டிங்கி இந்தக் குதிரையாக மாறி விட்டது' என்கிறார் அப்பா. அது எப்படி நாய் குதிரையாக மாறும் என்று மகனும், மருமகளும் குழம்பிப் போகின்றனர். ஒரு நாள் அப்பா ஊருக்குக் கிளம்பிப் போய்விட, குதிரை என்ன சாப்பிடும், அதுக்கு என்ன பிடிக்கும் எனத் தெரியாமல் மகன் தடுமாறுகின்றான். திரும்ப வரும் அப்பா, அடுத்த நாள் வாக்கிங் போய்விட்டு வரும்பொழுது, குதிரையானது நாயாக மாறிவிடுகிறது. 'நாயைப் போல குதிரைகள் ஏன் குரைப்பது இல்லை, எப்போதும் அமைதியாகவே இருக்கிறது' என...

எப்போதும் புன்னகைப்பாய் என்னைப் பார்த்தால்.. ஓர் அதிகாலை ஆரஞ்சு நிறப் பாதம் கொண்ட பவழ மல்லிகளை நீ பொறுக்கும் பொழுதுதான் என் பிரியத்தை உன்னிடம் சொல்ல நேர்ந்தது கேட்டதும் உள்ளோடி மறைந்தாய் உன் வீட்டினுள். அடுத்த மூன்று மாதத்தில் உனக்கும் உன் முறை மாமனுக்கும் கல்யாணம் சொர்க்கத்தில் நடப்பதாக பெரியவர்கள் சொன்னபடி நடந்தது. இப்பொழுதும் தெருவில் பார்த்துக் கொள்கிறோம் ஆனால் உன் புன்னகைதான் இல்லை.. உன்னிடத்தில் என் பிரியத்தைச் சொல்லாமலிருந்தால் அந்தப் புன்னகையாவது எஞ்சியிருக்கக் கூடும். (புகைப்படம்: இணையத்தில் இருந்து.)